برنامه نویسی جاوا – قسمت سوم

سه شنبه, ۱۲ام آبان , ۱۳۸۸ | ۹ دیدگاه

همچون تمام زبانهای کامپیوتری دیگر؛ عناصر جاوا نیز ایزوله نیستند بلکه این عناصر با هم در تعامل هستند تا زبان جاوا را به عنوان یک واحد کلی تشکیل دهند.ا ما این ارتباط داخلی سبب شده تا توصیف هر یک از جنبه های جاوا بدون مطرح ساختن موارد دیگر دشوار شود. اغلب بحث کردن درباره یکی از ویِژگیهای کلیدی جاوا مستلرم داشتن دانش کافی از ویژگیهای دیگر است.

برنامه سازی شیء گرا

برنامه سازی شی ءگرا Object Oriented programming هسته مرکزی جاوا را تشکیل می دهد. OOP به گونه ای با جاوا مرتبط شده است که پیش ازآغاز نوشتن حتی ساده ترین برنامه های جاوا بهتر است اصول پایه آنرا درک کنیم.

جنبه های نظری OOP

دو مدل اصلی:

تمام برنامه های کامپیوتری از دو عنصر تشکیل شده اند: دستورالعمل ها و داده ها

علاوه بر این برنامه را می توان به طور مفهومی بر اساس مجموعه دستورالعمل ها یا داده هایش سازماندهی کرد یعنی برخی برنامه ها بر اساس این که “چه اتفاقاتی رخ می دهد”نوشته می شوند و برخی دیگر بر این اساس که”چه مواردی تحت تاثیر اتفاقات قرار می گیرند” نوشته

می شوند.دو مدل اصلی برای چگونگی ساخت برنامه ها وجود دارد:

۱-      مدل فرآیند گراProcess Oriented :در این رویه هر برنامه به صورت یک سری گامهای خطی(دستورالعملها) در نظر گرفته می شود. این مدل را می توان مانند دستورالعمل هایی که بر روی داده ها تاثیر می گذارند در نظر گرفت. زبانهای پروسیجرالی مانندC از این مدل استفاده می کنند.

۲-      مدل شی ء گرا(OOP) : برنامه ها بر اساس داده ها(شی ء ها) و مجموعه ای از رابطهای مناسب برای آن داده ها سازماندهی می شوند.ویژگی برنامه شی ء گرا این است که داده ها دستیابی به کد را کنترل می کنند.

انتزاع

یکی از عناصر مهم برنامه سازی شی ء گرا انتزاعAbstraction است. انسانها  پیچیدگی را از طریق انتزاع مدیریت می کنند مثلا هیچ کس یک اتومبیل را مجموعه ای از دهها هزار قطعه نمی بیند بلکه آنرا به صورت یک شیء سازمان یافته تجسم می کند. نوعی روش قدرتمند برای مدیریت انتزاع از طریق طبقه بندی سلسله مراتبیHierarchical است که به ما امکان میدهد مفاهیم سیستم های پیچیده را لایه بندی و آنها را به قطعات قابل مدیریت تری تجزیه کنیم.یک سری از مراحل هر فرآیند را می توان به مجموعه ای از پیامهایی که بین شی ء ها مبادله می شود تبدیل نمود از این رو هر یک از این شی ء ها رفتار منحصر به فرد خودش را توصیف می کند.

سه اصلOOP

تمام زبانهای برنامه سازی شی ء گرا مکانیزم هایی فراهم می کنند که ما را در پیاده سازی مدل شی ء گرا یاری کنند. این سه اصل عبارتند از:

۱-      نهان سازی

۲-      وراثت

۳-      پلی مورفیزم

نهان سازیEncapsulation

مکانیزمی است که کد ها و داده هایی که توسط آن پردازش و مدیریت می شوند را با یکدیگر مرتبط می سازد و آنها را در مقابل استفاده نادرست و دخالتهای خارجی محافظت می کند. در واقع می توان آن را مانند پوششی محافظ در نظر گرفت که از دستیابی آزادانه به کد و داده ها توسط کد های خارج از پوششWrapper جلوگیری می کند.

پایه و اساس نهان سازی در جاوا کلاس Class است. هر کلاس ساختار و رفتاری(داده ها و کد) را تعریف می کند که در بین مجموعه ای از شی ء ها به اشتراک گذارده خواهد شد. هر شی ء از یک کلاس معین ؛ متضمن ساختار و رفتاری خواهد بود که توسط کلاس تعریف شده است. به همین دلیل گاهی به شی ء ها نمونه های کلاس گفته می شود از این رو هر کلاس یک ساختار منطقیLogical Construct به شمار می آید.

کد ها و داده ها با هم اعضاء کلا س نامیده می شوند . به داده هایی که توسط کلاس تعریف می شوند متغیر های عضو یا نمونه متغیر گفته می شود.به کدی که بر روی آن داده ها تاثیر می گذارد متد های عضو یا متد Method می گویند.(در C++  این متد ها را تابع می نامند). متد ها چگونگی استفاده از متغیر های عضو را تعریف می کنند.

چون هدف هر کلاس نهان سازی پیچیدگی ها ست مکانیزم هایی برای پنهان کردن پیچیدگیهای پیاده سازی در داخل کلاس وجود دارد. هر متد یا متغیر در یک کلاس ممکن است خصوصیPrivate یا عمومیPublic باشد. رابط عمومی هر کلاس نمایانگر تمام چیزهایی است که کاربران خارجی کلاس باید درباره آن بدانند. متد های خصوصی و داده ها تنها توسط کدی که عضو کلاس است قابل استفاده می باشند پس هر کدی که عضو آن کلاس نباشد نمی تواند به متد یا متغیر خصوصی کلاس دستیابی داشته باشد.

وراثتInheritance

فرآیندی است که در طی آن هر شی ء خصوصیات شی ء دیگر را کسب می کند. این امر از این جهت مهم است که مفهوم طبقه بندی سلسله مراتبی را پشتیبانی می کند.

وراثت به خوبی با نهان سازی در تعامل است اگر برخی از خصوصیات کلاس معینی پنهان شود در آن صورت تمام زیر کلاس ها همان خصوصیات را علاوه بر خصوصیات تخصصی تر خواهند داشت.

پلی مورفیزم

از زبان یونانی گرفته شده است و به معنایMany forms می باشد و ویژگی است که به رابط ها امکان می دهد تا برای گروهی از عملیات مورد استفاده قرار گیرد.

به طور کلی مفهوم پلی مورفیزم اغلب به وسیله “یک رابطه و چند متد” بیان می شود. یعنی این امکان وجود دارد که یک رابطه عمومی برای گروهی از فعالیت های مرتبط به هم طراحی شود.

اطلاعات جامعی در مورد این سه خصیصه برنامه سازی شی ء گرا وجود دارد که من به اختصار در مورد آنها توضیح دادم.برای اطلاعات بیشتر در مورد این ویژگی ها می توانید فصل ۶ کتاب برنامه نویسی به زبانC++ نوشته مهندس جعفر نژاد قمی را مطالعه کنید. در حین برنامه درسنامه اگر نیازی به توضیحات بیشتر بود برایم e-mail بفرستید.

خوب حالا دیگه می خوایم وارد نوشتن برنامه های ساده به زبان جاوا بشیم .اطلاعاتی که در دو درسنامه گذشته و ابتدای این درسنامه فرا گرفتیم شاید به نظر فقط نوشته های طولانی باشن اما بدون فراگیری پایه ای نمی تونیم به درون یک موضوع اشراف داشته باشیم. برنامه های ساده جاوا هم مثل هر زبان دیگه ای از طریق اصول شرطی؛ حلقه ها و معرفی داده ها ومتغیر ها شروع میشه که ما تو این درسنامه شرط ها و حلقه ها رو بررسی می کنیم.

پس با تمرکز شروع کنید و من فرض رو بر این می ذارم که شما حداقل کمی  C++  رو می شناسید و بلد هستید کامپایلر جاوا رو رویPC هاتون نصب کنید.

این اولین و ساده ترین نوع برنامه در جاوا است که به بررسی ویژگی هاش می پردازیم:

/*

This is a simple Java Program.

Call this file”Example.java”.

*/

Class Example{

//Your program begins with a call to main().

Public static void main(String[]){

System.out.Println(“This is a simple Java program.”);

}

}

وارد کردن برنامه

در بیشتر زبانهای کامپیوتری نام فایل حاوی متن برنامه اهمیتی ندارد اما در مورد جاوا این گونه نیست. اولین چیزی که در مورد جاوا باید یاد بگیریم اینه که نام فایل متن برنامه اهمیت زیادی داره. مثلا در این برنامه نام فایل ماExample.java است. حالا می خوایم ببینیم چرا؟

در جاوا ؛ فایل متن برنامه رسما یونیت کامپایل نامیده میشه. یونیت کامپایل فایل متنی است که حاوی تعریف یک یا چند کلاس است. از نظر کامپایلر جاوا انشعاب فایل باید.java باشد(انشعاب ۴ کاراکتری است پس سیستم عامل مورد نیاز ما باید بتونه نامهای طولانی رو پشتیبانی کنه از Windows95 به بعد سیستم عامل ها می تونن کامپایلر جاوا رو استفاده کنن.)

همانطور که دیدید نام کلاسی که توسط برنامه تعریف می شود هم Example است .این نشون میده که کل برنامه در جاوا باید درون یک کلاس باشه. نام کلاس باید با نام فایل حاوی برنامه مطابقت داشته باشه. دلیل این امر Case Sensitive بودن یا تفاوت حروف کوچک و بزرگ در جاوا است.هم نام بودن فایل برنامه و کلاس به حفظ ؛نگهداری و سازماندهی برنامه هاتون کمک میکنه.

کامپایل کردن برنامه

برای اینکه برنامهExample رو کامپایل کنیم باید کامپایلر جاواjavac رو اجرا کنیم .نام فایل متن برنامه رو در خط فرمان مشخص می کنیم:

C:\>javac Example.java

کامپایلر جاوا فایلی به نام Example.java ایجاد میکند که حاوی کد بایتیbytecode برنامه است.(کد بایتی جاوا شکل میانجی برنامه است که از دستور العمل هایی که تشکیل می شود که JVM اجرا خواهد کرد). از این رو خروجیjavac کدی نیست که مستقیما قابل اجرا باشد.برای قابل اجرا شدن آن بایستی آغازگر برنامه های کاربردی جاوا را اجرا کنید.برای این کار نام کلاسExample را در خط فرمان مشخص می کنیم:

C:\>java Example

وقتی برنامه اجرا شود این خروجی نمایش داده خواهد شد:

This is a simple Java program.

(توضیح بسیار ساده: شما می تونید کامپایلر جاوا برای windows رو روpc هاتون نصب کنید و مستقیما برنامه هارو در Notepadبنویسید و از طریق روشی که الان گفتیم در محیطcmd در start\Run اونا رو اجرا کنید یا می تونید یک برنامه کاربردی Developing مثل NetBeans یا JBuilder رو رو سیستم هاتون نصب کنید و تمام مراحل برنامه نویسی رو به همون زیبایی که تو محیطvisual studio برنامه می نویسیم ؛ دنبال کنید. حق انتخاب با شماست و اگه سوالی هم داشتید حتما بپرسید).

وقتی متن برنامه کامپایل می شود هر کلاس در فایل خروجی خودش قرار می گیرد که همنام با خود کلاس و انشعاب آن نیز.class خواهد بود. وقتی جاوا را به صورت گفته شده اجرا کنید در واقع نام کلاسی که باید اجرا شود مشخص می شود بدین ترتیب جستجو برای یافتن فایل با آن نام و انشعاب.class به طور خودکار آغاز می شود.چنانچه فایل پیدا شود کد موجود در کلاس مورد نظر اجرا می گردد.

شاید برنامه ای که نوشتیم به نظر بسیار ساده باشد اما از روی آن می توان به راحتی ویژگی های مشترک تمامی برنامه های جاوا را یافت.اکنون به بررسی آن ویژگی ها می پردازیم:

/*

This is a simple Java program

Call this file “Example.java”.

*/

خطوط بالا توضیحات هستند.در جاوا هم مثل هر زبان برنامه سازی دیگری می توانید قبل از شروع برنامه توضیحاتی در خصوص آن برنامه بنویسید. این توضیحات از نظر کامپایلر نادیده گرفته می شود اما برای برنامه نویس می تواند حاوی اطلاعات مفیدی باشد.

جاوا از سه سبک توضیحات پشتیبانی می کند. توضیح بالای برنامه یک توضیح چند خطی است که با “*/” شروع و به “/*” ختم می شود. کامپایلر هر چیزی که بین دو نماد یاد شده باشد را نادیده می گیرد.

Class Example{

در این سطر از کلمه کلیدیClass برای تعریف کلاس جدید استفاده شده است. Example شناسه ایidentifier است که نام کلاس است. کل تعریف کلاس از جمله تمام اعضای آن بین { } قرار می گیرند(Brace نام لاتین دو نماد است.اصرار دارم نام انگلیسی نماد ها رو یاد بگیرید. برنامه نویس نباید از واژه آکولاد باز-بسته  استفاده کنه). توجه داشته باشید که تمام فعایت برنامه داخل کلاس انجام می شود . به ابن دلیل همه برنامه های جاوا حتی به اندازه کم  هم شی ء گرا هستند.

Public static Void main(string args[]) {

این فصل با متد main() آغاز می شود. اجرای برنامه از این سطر شروع می شود. تمام برنامه های کاربردی جاوا اجرا را با فراخوانی main() آغاز می کنند.

کلمه کلیدی Public نوعی مشخصه دستیابی access specifier است که به  برنامه سازان امکان می دهد تا محدوده دستیابی اعضای کلاس را کنترل کنند. وقتی Public پیش از عضوی از کلاس قرار می گیرد در آن صورت آن عضو از خارج از کلاسی که در آن تعریف شده است هم قابل دسترسی است(نقطه مقابل Public ؛private است که از دسترسی جلوگیری می کند)

کلمه کلیدی Static این امکان را فراهم می کند تا بدون آنکه نیازی به ایجاد نمونه  instance خاصی از کلاس باشد main() فراخوانده شود. این کار ضروری است زیرا main() قبل از ایجاد هر شی ء باید توسطJVM فراخوانده شود.

کلمه کلیدی Void صرفا برای کامپایلر مشخص می کند که main() مقداری را باز نمی گرداند .( گاهی ممکن است متد ها مقداری را باز گردانند).

تذکر بسیار مهم: حروف کوچک و بزرگ در جاوا یکسان تلقی نمی شوند از این رو main باMain تفاوتهای زیادی دارد. جالب است بدانید جاوا کلاسهای فاقد متدmain() را کامپایل می کند اما هیچ روشی برای اجرای این کلاس ها ندارد پس اگر به جای main ازMain استفاده کنید کامپایلر برنامه تان را کامپایل می کند اما java پیام خطایی می دهد زیرا قادر به یافتن متدmain() نیست.

اطلاعاتی که می بایست به متد ارسال شوند از طریق متغیر هایی که در بین پرانتزهای پس از نام آن مشخص می شوند؛ دریافت می گردند. این متغیر ها پارامتر نامیده می شوند. اگر متدی فاقد پارانتر باشد باز هم باید پرانتز های خالی را به کار برد. در متد main() تنها یک پارامتر وجود دارد ولی پارامتر پیچیده ای است.

String args[] پارامتری به نام args را تعریف می کند که آرایه ای از نمونه های کلاسstring است(هر آرایه مجموعه ای از شی ء های مشابه است). شی ء های نوع string برای ذخیره سازی رشته های کاراکتری هستند. در برنامه شماره ۱ ؛args هر پارامتری را که هنگام درخواست اجرای برنامه موجود باشد دریافت می کند. (این برنامه از این اطلاعات استفاده نمی کند اما سایر برنامه هایی که در آینده می نویسیم ار آن استفاده خواهند کرد).

آخرین کاراکتر خط “}” است که آغاز متن main() را مشخص می کند. کد تشکیل دهنده هر متد در بین دو Brace {} قرار می گیرد.

تذکر: main() صرفا محل آغاز برنامه تان است. هر برنامه پیچیده ده ها کلاس خواهد داشت اما تنها یکی از آنها برای اجرای برنامه نیاز به main() خواهد داشت. در ایجاد اپلت ها برنامه هایی جاوایی که در مرور گر های وب گنجانده می شوند اصلا نباید از main() استفاده کنند زیرا مرورگر وب از روش دیگری برای شروع اجرای اپلت ها استفاده می کند.

System.out.println(“This is a simple Java program.”);

این سطر موجب نمایش رشته “This is a simple Java program” در خروجی می شود. نمایش خروجی به وسیله متد println() است.println() می تواند هر نوعی از خروجی را چاپ کند.

System.out:

Systemکلاس از پیش تعریف شده ای است که دستیابی به سیستم را فراهم می کند وout نیز نوعیstream خروجی است که به کنسول متصل است.(حتما می دونید کنسول چیه؟!؟).

عبارتprintln() به “;” semi colon ختم می شود. تمام عبارات در جاوا به “;” ختم می شوند. اگر سایر سطر ها به “;” ختم نشده اند به این علت است که بقیه سطر ها از نظر فنی عبارت نیستند.

دومین برنامه کوتاه:

/*

Here is another short example.

Call this file “Example2.java”.

*/

class Example2{

public static void main(string args[]) {

int num;// this declares a variable called num

num=100;// this assigns num value 100

System.out.println(“This is num: “ +num);

num=num*2;

System.out.print(“ The value of num *2 is”);

System.out.println(num);

}

}

خروجی:

This is  num :100

The value of num* 2 is 200

خوب حالا یه کم برنامه رو بررسی می کنیم:

نخستین سطر جدید برنامه این بود:

int num;// this declares a variable called num

در این سطر متغیری صحیح به نامnum تعریف می شود. اگر خواستید تعداد بیشتری متغیر تعریف کنید کافیه اونا رو با”,” comma از هم جدا کنید.

num=100;// this assigns num value 100

مقدار۱۰۰ رو به متغیرnum نسبت می دیم. عملگر تخصیص در جاوا”=” equal است.

سطر بعدی مقدار اولیه num را بعد از رشته “This is num:” نمایش می دهد.

System.out.println(“This is num: “ +num);

علامت”+” در این عبارت مقدارnum را با رشته ای که قبل از آن قرار گرفته ادغام می کند و سپس رشته حاصل را در خروجی نمایش می دهد.(num از نوعint به معادل رشته ای خودش تبدیل می شود و سپس با رشته قبل از خود ادغام می شود)

System.out.print(“ The value of num *2 is”);

این عبارت دو برابر مقدارnum را به خودش تخصیص می دهد. در این سطر می بینید که ما به جایprintln ازprint استفاده کردیم.این کار باعث میشه که برنامه به سطر بعدی منتقل نشه و ادامه متن در همون سطر اتفاق بیفته.

عبارات کنترلی:

در آینده به تفصیل در مورد عبارات کنترلی صحبت خواهیم کرد اما در اینجا دو عبارت کنترلی مهم رو که به ما کمک می کنن برنامه های ساده اما مهم بنویسیم معرفی می کنیم.این دو عبارت در بلوک های جاوا نقش اساسی دارند.

عبارت if

گسترده ترین عبارت کنترلی در زبانهای برنامه سازی عبارتif  است که در جاوا به این شکل استفاده می شود:

If(condition) statement;

If(شرط) عبارت ;

(عملگر های رابطه ای زیادی در جاوا داریم که فعلا با ۳ تا از اونا آشنا می شیم: “<” عملگرLess than برای “کوچکتر از” ؛ “>” عملگر grater than برای “بزرگتر از” و “==” عملگر equal equal برای “مساوی با” ).

در قطعه برنامه زیر با عبارت کنترلی if و کاربردش آشنا می شیم:

/*

Demonstrate the if.

Call this file “Ifsample.java”.

*/

class  Ifsample {

public static void main(string args[] ) {

int x,y;

x=10;

y=20;

if (x<y)System.out.println(“x is less than y”);

x=x*2;

if(x==y)System.out.println(“x is equal to y now”);

x=x*2;

if(x>y)System.out.println(“x is grater than y”);

//this won’t display anything

س

}

}

حلقه for

حلقه ها بخش مهمی از هر زبان برنامه سازی هستند. جاوا حلقه های قدرتمندی دارد که شاید کاربردی ترین آنها همین حلقه for باشد. اگر باC ,C++ ,C# آشنا باشید خوشحال میشید یشنوید که حلقه for در جاوا مثل کاربرد این حلقه در زبانهای یاد شده است.

ساده ترین شکل حلقه for بدین صورت است:

For(initialization ; condition; iteration) statement;

Initialization= مقدار دهی اولیه ؛ condition=شرط و iteration= تکرار

Condition) یک عبارت Boolean است که متغیر کنترل حلقه رو بررسی میکنه اگر نتیجهtrue باشه حلقه for  تکرار میشه و اگه false باشه حلقه به اتمام میرسه)

/*

Demonstrate the for loop.

call this file “ForTest.java”.

*/

class  ForTest{

public static void main(string args[]) {

int x;

for(x=0;x<10; x=x+1)

System.out.println(“ This is x:” +x);

}

}

Xدر این مثال متغیر کنترل حلقه است. جالب است بدانید در برنامه های حرفه ای جاوا هرگز در قسمتiteration عبارتی به شکل x=x+1; نمی بینید زیرا جاوا عملگر ویژه ای به شکل X++; دارد که این عملگر یک واحد به عملوند خودش می افزاید.

استفاده از بلوک ها:

جاوا این امکان را می دهد  که ۲ یا بیش از ۲ عبارت را به صورت بلوکی از کد گروه بندی کنید. این کار با نوشتن عبارت میانBrace انجام می شود. پس از ایجاد هر بلوک آن بلوک به یک واحد منطقی مبدل می شود که می توان آن را در هر جایی که یک عبارت واحد قابل استفاده باشد به کار برد.برای مثال قطعه زیر استفاده از بلوک در عبارتif است:

If(x<y){//begin a block

x=y;

y=0;

}//end of block

نکته کلیدی این است که هرگاه نیاز به مرتبط کردن منطقی دو یا بیش از دو عبارت منطقی باشد این کار را می توانید با ایجاد یک بلوک انجام دهید.

واژه های مورد استفاده در جاوا

برنامه های جاوا مجموعه ای از فاصله هاwhitspace  ؛ شناسه ها identifier ؛ لیترال ها  literal ؛ توضیحات comment ؛ عملگر ها operator ؛ جداسازها separator و کلمات کلیدی keyword می باشد. به غیر از عملگرها که در آینده مفصل در موردشون بحث می کنیم بقیه واژه ها رو با هم بررسی می کنیم:

فاصله whitspace

جاوا یکی از زبانهای فاقد فرم یا free-form است یعنی که نیاز به هیچ کدام از قوانین ویژه ایجاد تو رفتگیindentation را ندارد.(شما می تونید یک برنامه کامل رو در یک سطر تایپ کنید مشروط به اینکه یک فاصله بین هر یک از نشانه هاییtoken که توسط عملگر یا جداساز دیگری از یکذیگر جدا نشده اند ؛ قرار دهید).

سطر جدید یا کاراکتر جدول بندیtab در جاوا فاصله به شمار می آیند.

شناسه ها identifier

از شناسه ها برای نام کلاس ها ؛ نام متد ها و نام متغیر ها استفاده می شود. هر شناسه می تواند رشته گویایی از حروف بزرگ و کوچک و کاراکتر ها باشد فقط نباید شناسه را با اعداد شروع کنیم زیرا ممکن است با لیترالهای عددی اشتباه شوند.

یادتون باشه که جاوا case sensitive است و حروف بزرگ و کوچک در آن با هم فرق دارند.

لیترال ها literal

هر مقدار ثابت در جاوا با استفاده از نمایش”حروفی – عددی” آن ایجاد می شود. برای مثال

“This is a test” ‘x’ ۹۸٫۶ ۱۰۰

در جدول بالا از چپ به راست نخستین لیترال مشخص کننده یک عدد صحیح است ؛لیترال بعدی نشانگر یک مقدار اعشاری با ممیز شناور است لیترال سوم یک ثابت کاراکتری است و مورد آخر یک رشته است. لیترال ها را می توان در هر جایی که ان نوع مقادیر قابل استفاده هستند به کار برد.

توضیحات comment

گفتیم سه نوع توضیح در جاوا وجود دارد. با نوع تک سزری و چند سطری آن آشنا شدید. نوع سوم آن مستندات documentation نام دارد که از ان برای تولید فایلHTML ای که برنامه تان را مستند می کند استفاده می شود. این نوع توضیحات با “/**” آغاز و به “*/” ختم می شوند. (اگه اطلاعات بیشتری خواستید برام e-mail بفرستید).

جداساز ها separator

متداولترین کاراکتر جداساز در جاوا”;” است که برای تعین انتهای عبارت از ان استفاده می شود.

نماد نام مورد استفاده
() پرانتز تعیین فهرست  پارامتر ها در تعریف متد ها- تعیین تقدم عملگرها در عبارات ؛عبارات کنترلی و انواع تبدیلات
{} آکولادBrace مشخص کردن مقادیر آرایه هایی که به طور خودکار مقداردهی می شوند- تعریف بلوکی از کد؛کلاس ؛ متذ ها و محدوده های محلی
[] کروشه Bracket تعریف آرایه ها- تعییین مقدار آرایه ها
; Semi colon انتهای عبارت را مشخص می کند
, comma جدا کردن شناسه ها هنگام تعریف چند متغیر- مرتبط کردن عبارتها در عبارتfor
. dot جداسازی نام پکیج ها از زیر پکیج ها و کلاسها – جداسازی یک متغیر یا متد ار متغیر های نوع reference

کلمات کلیدی keyword

در حال حاضر ۵۰ کلمه کلیدی در زبان جاوا وجود دارد.(به عنوان یه کار تحقیقی شما این یه موردو خودتون پیدا کنید!!!!!)

خوب امیدواردم از این درسنامه استفاده لازم رو برده باشید. بازم میگم اگه سوال یا پیشنهادی داشتید حتما برام e-mail بفرستید.

Schonedame2294@yahoo.com

آزاد اندیش و آزادی خواه باشید اما نه فقط برای خودتون.

مینا هوشمند.

پستهای مرتبط :

برنامه نویسی جاوا – قسمت دوم

برنامه نویسی جاوا – قسمت اول

Be Sociable, Share!


۹ دیدگاه


  1. respect
    ۷ آذر ۱۳۸۸

    سلام
    اطلاعات سایتتون خیلی مفیده و طبق روال پیش میره
    جالبه من از بین چندین ایمیلی که برام میاد، اول مال شما رو نگاه می کنم.
    موفق باشید




  2. فرهاد
    ۲۸ آذر ۱۳۸۸

    عالیه.ارادت.




  3. کیان
    ۲۰ شهریور ۱۳۸۹

    مدتها تو اینترنت دنبال یه همچین سایتی می گشتم که جاوا را واژه به واژه توضیح داده باشه تا این که تصمیم گرفتم خودم یه همچین چیزی بنویسم
    حالا که شروع کردم سایت شما رو پیدا کردم که خیلی مفید هم هست با اجازه از مطالب سایتت با ذکر منبع استفاده می کنم




  4. امیر حسین
    ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۰

    من یه برنامه با جاوا میخوام که یه سری داده رو بگیره و ذخیره کنه و بتونه آپدیت کنه و حذف کنه و قابلیت جستجو داشته باشه خواهش میکنم عاجزانه کمکم کن




  5. amir
    ۱۴ مهر ۱۳۹۰

    خسته نباشید،بسیار مفید بود،خیلی‌ عالی‌ توضیح دادید




  6. a.s
    ۶ دی ۱۳۹۰

    ممنون از مطالب خیلی مفیدتون




  7. shima
    ۱۷ بهمن ۱۳۹۰

    salam mamnoon az tozihate khobeton. man bayad ghesmathaye 3be bad ro az koja peida konam vaghean zarori va ajaleiye, bazam mamnoon




  8. راوندي
    ۲۱ فروردین ۱۳۹۱

    ببخشید من حتی نتونستم یک فایل جاوا ایجاد کنم و اجراش کنم.
    من فایل Example.java رو داخل پوشه ی bin از برنامه ی jdk قرار دادم , و وقتی این کد رو توی run اجرا میکنم هیچ اتفاقی نمی افته:
    javac Example.java
    به این شکل : F:\sdk\bin\javac Example.java
    منتظر جوابتون هستم.
    متشکرم




  9. جعفر غلامی
    ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۲

    سلام خدمت شما
    خسته نباشید من به تمام این چیز های که اینجا گذاشتین نیاز داشتم و خیلی دنبال این می گشتم که یک سایت پیدا شود که طبق سستم درسی ما پیش برود و سایت شما اولین سایت استه که متفاوتر است نسبت به دیگر سایت ها چون دیگر سایت ها همه اش از روی هم دیگه کوپی پست می کنند
    بسیار تشکر و سپاس گذاری می کنم
    با احترام
    اگه خواستید به سایت ما هم سر بزنید



دیدگاه خود را بنویسید